topbella

ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙ ΕΥΧΕΣΑΙ...ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2



ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

 Η Κωνσταντίνα άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της, έβγαλε τα σπορτέξ της και βούλιαξε στον καναπέ.

 Αυτός ο καναπές αν είχε στόμα μόνο παράπονα θα έκανε! Ήταν το πρώτο πράγμα που αγόρασε η Κωνσταντίνα μόλις πήγε στο σπίτι, και όσες αλλαγές και αν έκανε ήταν το μόνο σταθερό πράγμα!

 Μπορεί να μην την ένοιαζε σε ποιον όροφο θα έμενε, αν το κρεβάτι της θα ήταν διπλό ή μόνο, τίποτα παρά μόνο να έχει έναν μεγάλο, φούξια και μαλακό καναπέ.

 Η Κωνσταντίνα κοιτούσε επίμονα το ταβάνι. Το είχε μάθει με κάθε λεπτομέρεια. Ήξερε σε ποιο σημείο είχε ξεθωριάσει, που έχει μια ρωγμή, και που έχει ξεφλουδίσει. Τώρα που το ξανακοίταξε χάλια ήταν το ταβάνι της.

<<Ταιριάζει με τη ψυχολογία μου...>> , σκέφτηκε.

 Σηκώθηκε και πήγε να φορέσει τις πυτζάμες της. Το μάτι της έπεσε στο ημερολόγιο που είχε κρεμασμένο στον τοίχο. Παρασκευή. Μελαγχολική ημέρα...

 Ασυναίσθητα έπιασε το κινητό της, και εκείνο σα να διάβασε τη σκέψη της χτύπησε με τον ήχο του νέου μηνύματος.

 Η Κωνσταντίνα κάθισε στο κρεβάτι της οκλαδόν, και έσφιξε το κινητό της. Πήρε μια βαθιά ανάσα και άνοιξε το μήνυμα. Ήταν από το Νίκο. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα το άνοιξε, και αμέσως ξέσπασε σε λυγμούς.

 Έκλαιγε, έκλαιγε χωρίς σταματημό, όσο δεν είχε κλάψει όλη την ημέρα, και σταμάτησε όταν τα μέσα της αρνήθηκαν να βγάλουν άλλα δάκρυα. Κοίταξε την οθόνη του κινητού της σφίγγοντας το δυνατά.

<<Μη με περιμένεις.Έτυχε εκδρομή, δε μπορώ να λείψω. Μη με πάρεις. Θα τα πούμε όταν γυρίσω. Σε φιλώ. >>

 Πέταξε το κινητό με μίσος στον τοίχο, και κουκουλώθκε κάτω από άσπρο και πουπουλένιο πάπλωμα. Μπορεί να ήταν ελαφρύ, όμως της φαινόταν τόσο βαρύ...

-Γιατί; Γιατί σε μένα; φώναξε.

 Η Κωνσταντίνα σπάνια φωνάζει. Δεν είναι καθόλου δυναμική και έχει ενοχικό σύνδρομο. Νομίζει πως φταίει για όλα, ακόμα και για πράγματα που δεν έχει καμία σχέση. Και για το γεγονός ότι έμπλεξε με παντρεμένο παίρνει όλη την ευθύνη. Ακόμα και αν δε φταίει αυτή!

 Όλα ξεκίνησαν τρία χρόνια πριν, τότε η Κωνσταντίνα έψαχνε επειγόντως δουλειά. Έχοντας χάσει τους γονείς της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, προσπάθησε να ορθοποδήσει σε μια τόσο μικρή ηλικία, μόνη μέσα σε τόσο κόσμο, και ο Νίκος εμφανίστηκε μπροστά της σαν άγγελος. Μόνο που στην πορεία αποδείχτηκε έκπτωτος. 

 Η Κωνσταντίνα τότε ήταν είκοσι δύο, ο Νίκος τριάντα πέντε. Συναντήθηκαν τυχαία εφτά φορές, σε εφτά διαφορετικά μέρη, σε διάστημα μιας εβδομάδας. Λες και τους κινούσε μια αόρατη δύναμη. Την έβδομη φορά ο Νίκος αποφάσισε να μιλήσει στην όμορφη και μελαγχολική κοπέλα που τόσο του είχε κινήσει το ενδιαφέρον.

 Με την εμπειρία του και τη στοργή που της έδειχνε, την έκανε να αισθάνεται μοναδική, και της πρόσφερε την προστασία και την ασφάλεια που τόσο είχε ανάγκη.

 Η Κωνσταντίνα αφέθηκε τελείως στη σχέση αυτή, και τα συναισθήματά της για το Νίκο ήταν πιο ισχυρά από τη λογική, σε σημείο που δεν έβλεπε τα σημάδια που έπρεπε. Όπως τότε που ο Νίκος δεν απαντούσε ποτέ στα μηνύματα τα βράδια, όπως τότε που οι συναντήσεις σε εξωτερικούς χώρους αραίωναν μέχρι που σχεδόν σταμάτησαν. Τότε ήταν που ο Νίκος για να τη βοηθήσει της νοίκιασε ένα μικρό διαμέρισμα στο Παγκράτι, και ο έρωτας τους μετακόμισε εκεί, ανάμεσα σε τσαλακωμένα σεντόνια και βιαστικά βράδια, χωρίς να βγει ξανά στον έξω κόσμο!

 Ακόμα και τότε η Κωνσταντίνα δεν έβλεπε, μέχρι που η φίλη της από τη σχολή κομμωτικής, η μόνη φίλη που είχε, η Άννα, προσπάθησε να της ανοίξει τα μάτια.

-Μα πως στα καλά καθούμενα σου νοικιάζει σπίτι; Μου κάνει εντύπωση...

-Για να με βοηθήσει Άννα γι'αυτό...Μόλις μπορέσω θα του επιστρέψω τα λεφτά εξάλλου, ξέρεις πως δε θα το δεχόμουν αλλιώς... Εκτός...Εκτός εάν θέλει να μου πει κάτι άλλο!

-Σαν τι;

-Μμμμ, για σκέψου! Ίσως να μείνουμε μαζί! Άσε που τώρα με το σπίτι βλεπόμαστε συχνότερα! Δεν καταλαβαίνω τι σε προβληματίζει;

-Απλά δεν πιστεύω σε πρίγκιπες...

-Είναι μέχρι να βρεις το δικό σου, σαν κι εμένα!

 Η Άννα όμως, αντί για πρίγκιπα έβλεπε έναν βάτραχο στο πρόσωπο του Νίκου, που δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να μεταμορφωθεί στην εικόνα που είχε η φίλη της γι'αυτον. Έτσι μια μέρα, αποφάσισε να τον παρακολουθήσει, θέλοντας να προστατέψει την Κωνσταντίνα. Και η εικόνα του γκρεμίστηκε τόσο απλά, όταν η Άννα τον είδε να σταματάει το αυτοκίνητό του σε μια μονοκατοικία στο Νέο Ψυχικό. Την ώρα που άνοιξε την πόρτα τρία κουτσούβελα έπεσαν επάνω του αγκαλιάζοντας τον. Η Άννα όμως δεν έδειξε ταραχή, το είχε καταλάβει από καιρό. Ένα τρίτο πρόσωπο πάντα βλέπει καλύτερα. Όταν κοιτάς στα μάτια του άλλου βλέπεις μόνο μπροστά. Μα η ουσία βρίσκεται τριγύρω!

 Όμως η Άννα δεν ήθελε να της πει τίποτε, και περίμενε. Πίστευε πως αν το μάθαινε μόνη της θα τον μισούσε τόσο, και στο τέλος θα τον παρατούσε. Αλλά η σκέψη της αποδείχτηκε λάθος!

 Η μεγάλη αποκάλυψη έγινε μια εβδομάδα μετά, μια Παρασκευή. Ίσως γι'αυτό η Παρασκευή της προκαλεί μια θλίψη. Φυσικά η Άννα έβαλε το χεράκι της, ψήνοντας τη φίλη της να κάνει ένα δώρο στο Νίκο, ένα ρομαντικό Σαββατοκύριακο στο Ναύπλιο, φυσικά έκπληξη! Η Κωνσταντίνα ενθουσιάστηκε τόσο, και ποτέ δεν κατάλαβε πως δεν ήταν η δική της ιδέα. 

 Ο Νίκος πήγε ανυποψίαστος στο σπίτι, άνοιξε την πόρτα με τα κλειδιά του και κάθισε στο φούξια καναπέ. Το μάτι του έπεσε στα εισιτήρια που ήταν τοποθετημένα με τρόπο επάνω στο τραπέζι. Η Κωνσταντίνα που τον είδε με τα μαγικά χαρτάκια στο χέρι μπήκε στο σαλόνι φωνάζοντας!

-Τέλεια ιδέα αγάπη μου ε; Σκέφτηκα πως θα ήταν το καλύτερο δώρο, ύστερα από τον ένα υπέροχο χρόνο που είμαστε μαζί! Ετοίμασε βαλίτσες αύριο φεύγουμε, είπε και του έσκασε ένα φιλί στο μάγουλο.

 Ακόμα και τότε δεν ένιωσε το ψυχρό του μάγουλο. Ο Νίκος άλλαξε χίλια χρώματα μέχρι να καταλήξει στο άσπρο. Ξεροκατάπινε, άνοιγε το στόμα του, το έκλεινε μα φωνή δεν έβγαινε. Η Κωνσταντίνα ανησύχησε.

-Τι έπαθες αγάπη μου; Εγώ φταίω; Τι έγινε; 

-Μη μιλάς, τη διέκοψε απότομα ο Νίκος και σηκώθηκε από τον φούξια καναπέ νευρικός.

-Μα τι έπαθες;

-Μη μιλάς, φώναξε αυτή τη φορά. Πρέπει να μιλήσω εγώ πρώτα. Θέλω να μιλήσω.

 Η Κωνσταντίνα πρώτη φορά τον έβλεπε έτσι, και ένιωθε πολύ περίεργα. 

-Έχω...Βασικά...Κοίτα... Τα χέρια του μπλέκονταν νευρικά μεταξύ τους, όπως και οι λέξεις που έβγαιναν από το στόμα του.  Τέλος πάντων, κάπως πρέπει να αρχίσω... Είναι κάτι που δε σου είπα ποτέ για εμένα...

-Τι έπαθες; ρώτησε ανήσυχη η Κωνσταντίνα. Είναι κάποιο πρόβλημα υγείας; Σε παρακαλώ μη μου πεις κάτι που δε θα αντέξω... Είσαι καλά;

Σιωπή...

-Μίλα μου, μη με τρομάζεις φώναξε και του τράνταξε τους ώμους.

-Είμαι παντρεμένος...Και έχω τρία παιδιά...

 Η Κωνσταντίνα έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της. Ένιωσε να παθαίνει εγκεφαλικό, καρδιά, έμφραγμα, ανακοπή και νάρκωση ταυτόχρονα. Νάρκωση τοπική, στην καρδιά. Στην καρδιά αυτή που μέχρι πριν λίγο χτυπούσε με λαχτάρα και ενθουσιασμό, και που τώρα την ένιωθε να σφίγγεται και να μικραίνει.

 Ο Νίκος έπιασε το χέρι της. Καμία αντίδραση.

-Σε παρακαλώ, άσε με να σου εξηγήσω...

-Άσε με, ψέλλισε η Κωνσταντίνα και τραβήχτηκε.

 Σαν υπνωτισμένη μπήκε στο δωμάτιο της, κοίταξε το ημερολόγιο, έσκισε τη σελίδα και γύρισε προς το μέρος του.

-Δε θέλω να υπάρχει αυτή η μέρα. Δε θέλω να υπάρχεις εσύ στη ζωή μου, ακούς; ούρλιαξε για πρώτη φορά στη ζωή της. Σε εμπιστεύτηκα... είπε και κοίταξε κάτω.

 Ο Νίκος την πλησίασε, μίλαγε, αυτή δεν άκουγε, όμως ο Νίκος άρχισε να διηγείται αυτά που έπρεπε να έχει πει από καιρό.

- Από μικρός μεγάλωσα μέσα στο χρήμα και την πολυτέλεια. Έμαθα πως οι καλές συμφωνίες αξίζουν στη ζωή περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Και όμως, ενώ είχα ότι ήθελα στη ζωή μου, δούλευα. Ήθελα να αποδείξω στον πατέρα μου πως είμαι διαφορετικός. Πως είμαι ικανός, πως η ζωή μπορεί να είναι διαφορετική. 

 Όμως έπεσα έξω. Η επιχείρηση που πήρα στα χέρια μου έμπαζε από παντού. Και εκεί σταμάτησε η ονειροπόληση. Δεν υπάρχουν πρίγκιπες, έτσι έλεγε ο πατέρας μου. Έπρεπε με ακούς;

 Η Κωνσταντίνα άκουγε προσεκτικά.

-Δεν καταλαβαίνω τι θέλεις να μου πεις; Εγώ έζησα μια ζωή μόνο με τα βασικά, και επέζησα. Ξέρεις πόσες μέρες στο σπίτι μου δεν είχαμε ούτε ένα πιάτο φαΐ; Και όμως, αντέχω... Πως θα μπορούσε κάποιος να παντρευόταν μόνο για τα λεφτά; Χίλιες φορές να έχω την αξιοπρέπεια μου...

-Στο δικό σου κόσμο είναι έτσι...Στο δικό μου όμως δεν είναι...

-Τότε να κάτσεις στον κόσμο σου, και να μην ξανάρθεις στο δικό μου...

-Σε παρακαλώ, κατάλαβέ με έπρεπε. Ο Παυλόπουλος, είναι κολοσσός, ό,τι ακουμπάει γίνεται χρυσός. Ήταν η μόνη λύση. Μόνο με γάμο θα συγχωνεύονταν οι περιουσίες μας, μόνο με αυτήν την προϋπόθεση, και έτσι δε θα βρισκόμασταν στο δρόμο.Μα δεν έχει νόημα πια. Δεν... δεν τραβάει και το ξέρουμε και οι δύο πολύ καλά... Έχει μπει μπροστά το διαζύγιο... Αν δε ντρεπόμουν για τον εαυτό μου και για αυτά που έκανα θα στο έλεγα από την αρχή...

 Η Κωνσταντίνα ξάπλωσε στο κρεβάτι. Ξαφνικά ένιωθε ξένη σε αυτό το σπίτι. Τίποτε από αυτά δεν της άνηκε πραγματικά, και κυρίως κανείς.

 Ο Νίκος ξάπλωσε δίπλα της.

-Σε παρακαλώ άκουσε με. Σε έχω ανάγκη... Αυτή τη γυναίκα τη σιχαίνομαι. Τα παιδιά έπρεπε να γίνουν, όμως δε φταίνε σε τίποτα. Ο χωρισμός της περιουσίας όμως απαιτεί χρόνο. Μα θα χωρίσω... Γύρισε προς το μέρος της.

-Και τότε τι θα γίνει; Τι θα αλλάξει; Και αφού χωρίζεις γιατί  δεν κυκλοφορούμε έξω μαζί; 

-Θέλω όλα να γίνουν όπως πρέπει γι'αυτό. Μέχρι να βγει το διαζύγιο δεν πρέπει να δώσω δικαιώματα. Κατάλαβε με...

 Και τον κατάλαβε... Και τον συγχώρεσε... Δέθηκε και άλλο μαζί του. Και περίμενε... Και πέρασε ένας χρόνος και δεν άλλαξε κάτι...Και τώρα, τρια χρόνια μετά, έκλαιγε κάτω από το άσπρο της το πάπλωμα και περίμενε... 

Αλήθεια, τι περιμένει;

Συνεχίζεται... 
Η φωτογραφία μου
you may say i'm a dreamer... but i'm not the only one... i hope some day you'll join us...