topbella

ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙ ΕΥΧΕΣΑΙ.... ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

-Κωνσταντίνα, που χαζεύεις κοπέλα μου;

-Βγήκε το διαζύγιο;

-Βρε κούκλα μου, έχεις χαζέψει τελείως; Τι διαζύγιο και πράσινα άλογα; Έλα να σκουπίσεις και από δω...

 Η φωνή της Φώφης, της ιδιοκτήτριας του κομμωτηρίου που δούλευε η Κωνσταντίνα, την επανέφερε απότομα στην πραγματικότητα.

 Η Κωνσταντίνα, με βαριά καρδιά και με σιγανή φωνή ψέλλισε ένα δειλό συγγνώμη, πήρε τη σκούπα παραμάσχαλα και άρχισε να μαζεύει τις τρίχες στη γωνία.

<<Τρίχες...>> σκέφτηκε, <<όλη μου η ζωή είναι τρίχες...>>

 Χαμένη μέσα στις σκέψεις της η Κωνσταντίνα, συγκρούστηκε με τον Πέδρο, τον άλλο υπάλληλο του κομμωτηρίου, και η φασαρία στο μαγαζί δεν άργησε να ξεκινήσει.

-Hello κοπελιά... Δε βλέπεις μπροστά σου; τσίριξε ο Πέδρο σταυρώνοντας τα χέρια του.

 Η Κωνσταντίνα ως συνήθως, ψέλλισε και πάλι ένα συγγνώμη.

-Τς τς τς... Jesus! μονολόγησε ο Πέδρο, κατευθυνόμενος προς την κυρία Σωτηρίου που με το ζόρι κρατιόταν να μη γελάσει.

 Η κυρία Σωτηρίου είναι η καλύτερη πελάτισσα του κομμωτηρίου. Δύο φορές την εβδομάδα χτένισμα, μια φορά στις δεκαπέντε κούρεμα, μια φορά το μήνα βαφή, κι όλο και κάποια θεραπεία τσιμπάει! Τις υπόλοιπες ημέρες που δεν έρχεται στο κομμωτήριο είναι απασχολημένη με γυμναστήρια, spa, μασαζ και άλλες παρεμφερή ασχολίες. Με λίγα λόγια, σε δουλειά να βρίσκεται!

 Ο άντρας της, ο κύριος Σωτηρίου, μεγαλοδικηγόρος παρ' Αρείω πάγω, μπορεί στα δικαστήρια να αγορεύει με τις ώρες, στο σπίτι του όμως...στόμα έχει και μιλιά δεν έχει. Δεν έχει χαλάσει ποτέ χατίρι στη γυναίκα του, και για το λόγο αυτό κοντεύει να χρεοκοπήσει! Τριάντα χρόνια παντρεμένοι και αντίρρηση καμία! Μα, ακόμα και αν έχει κουραστεί από τα καπρίτσια και τις σπατάλες της γυναίκας του, πάντα καμαρώνει σα γύφτικο σκερπάνι όποτε κυκλοφορούν μαζί. Παιδιά δεν έκαναν, γιατί η κυρία Σωτηρίου δεν ήθελε να χαλάσει το καλογυμνασμένο της κορμί, και όταν το μετάνιωσε ήταν πια αργά. Δεν την πείραξε ιδιαίτερα, ο κύριος Σωτηρίου όμως πάντα νιώθει αυτό το κενό μέσα του, και το γεγονός αυτό του έχει στοιχίσει. Δεν το έδειξε ποτέ όμως, δεν είναι και άνθρωπος που μιλάει πολύ, στο σπίτι του τουλάχιστον!

 Η κυρία Σωτηρίου που είναι αρκετά καλοφτιαγμένη για την ηλικία της- 50 λέει, είναι 55- χαλαρωμένη έχει αφεθεί στα μαγικά χέρια του Πέδρο, ενώ ο άντρας της την περιμένει καθισμένος στον καναπέ. 

-Λοιπόν κυρία Σωτηρίου μου, λέω μιας και πλησιάζει το καλοκαίρι να κάνουμε καμιά μελί ανταύγεια, να σαν και τις δικές μου να φωτίσετε! είπε δείχνοντας με χαριτωμένες κινήσεις τη φράντζα του.

-Γιατί να φωτίσω χρυσό μου, κερί είμαι; απάντησε χαριτολογώντας η κυρία Σωτήριου.

-Θα μπορούσατε αγαπητή μου, με τέτοιο κορμί λαμπάδα που έχετε! είπε ο Πέδρο κλείνοντας το μάτι στον κύριο Σωτηρίου, ο οποίος χαμογέλασε αμήχανα. 

-Με κολακεύεις αγαπημένε μου κομμωτή. Ξέρεις πως σε εμπιστεύομαι απόλυτα! Μόνο εσένα, είπε στραβοκοιτώντας την Κωνσταντίνα που ήταν καθισμένη στον καναπέ, και περίμενε να τελειώσει ο Πέδρο για να σκουπίσει.

 Αυτή έριξε και πάλι το βλέμμα χαμηλά. Της φαινόταν αηδιαστικός ο τρόπος με τον οποίον ο Πέδρο έγλειφε τις πελάτισσες, μιας και η κυρία Φώφη, αφού έβλεπε πως όλες ήθελαν τον Πέδρο, δεν της έδωσε ποτέ την ευκαιρία να χτενίσει.Δεν τον μισούσε όμως. Κατά βάθος τον θαύμαζε, αφού είχε έναν μοναδικό τρόπο, να κάνει κάθε γυναίκα να νιώθει όμορφη, εκτός από την ίδια φυσικά. 

 Τον παρατήρησε προσεκτικά. Αν κάτι ξεχώριζε στον Πέδρο, ήταν το έντονο ταμπεραμέντο του που ξεχείλιζε από παντού. Κίτρινες σαγιονάρες, κόκκινο παντελόνι, και κίτρινο αμάνικο φανελάκι. Και ένα τατουάζ στο εσωτερικό του δικέφαλου που δεν κατάφερνε ποτέ να δει τι γράφει. Τα μαλλιά του κοντά, με μακριά φράντζα, που κάθε μήνα άλλαζε χρώμα. Αν μη τι άλλο, δεν περνούσε ποτέ απαρατήρητος.

 Ο Πέδρο αντιλήφθηκε πως η Κωνσταντίνα τον κοιτούσε και ξερόβηξε ενοχλημένος, ρίχνοντας της ένα βλέμμα αστραπή, στιγμιαίο και σπινθηροβόλο, αρκετό για να την κάνει να τιναχτεί από τη θέση της. Ψέλλισε συγγνώμη, και σηκώθηκε ανόρεχτη να σκουπίσει τις τρίχες της κυρίας Σωτηρίου, η οποία αυτοθαυμαζόταν ενώ ο άντρας της πλήρωνε.

 Όταν η Κωνσταντίνα τέλειωσε με το σκούπισμα, τινάχτηκε και πάλι, όχι από κάποιο ηλεκτροφόρο βλέμμα, αλλά από ένα απαλό άγγιγμα.

-Κωνσταντίνα κορίτσι μου, μπορώ να σε απασχολήσω για λίγο; ρώτησε με την ήρεμη φωνή της η κυρία Φώφη, η οποία όπως αποδείχτηκε είχε τις αντίθετες διαθέσεις. 

-Πείτε μου... είπε χαμηλόφωνα η Κωνσταντίνα.

-Κοίταξε να δεις...Είναι δύσκολο αυτό που θα σου πω, αλλά πρέπει, είπε παίρνοντας μιας βαθιά ανάσα. Οι καιροί είναι δύσκολοι. Το κομμωτήριο μετά βίας τα βγάζει πέρα. Οι πελάτες έχουν μειωθεί, οι τιμές έχουν πέσει, δεν βγαίνω. Έχω αφιερώσει όλη μου τη ζωή σε αυτό το μαγαζί, έχω δώσει τα πάντα, και προσπαθώ τους δύσκολους αυτούς καιρούς να το κρατήσω με όποιο κόστος. Όμως...εσύ... δε βοηθάς Κωνσταντίνα. Είσαι συνεχώς αφηρημένη, δεν ακούς, δεν τα πηγαίνεις καλά με τον Πέδρο. Εάν δεν έχεις όρεξη για δουλειά μπορείς να φύγεις. Με την κρίση που έχουμε κρα θα κάνουν κοπέλες για μια δουλειά. Ή θα αλλάξεις μυαλό, ή θα αλλάξεις δουλειά, και πάρτο σα συμβουλή και όχι σαν απειλή. Εάν ήθελα  θα σε είχα διώξει. Μη με αναγκάσεις να κάνω κάτι που δε θέλω.

 Αυτά είπε η κυρία Φώφη, και λίγο πριν γυρίσει την πλάτη της, ακούστηκε ένα ακόμη συγγνώμη από την Κωνσταντίνα και με δυσκολία προσπαθούσε να κρατήσει τα δάκρυα στα μάτια της.

 Κατέβηκε στην αποθήκη να αφήσει τη σκούπα. Το μόνο που ήθελε ήταν κάπου να στηριχτεί, και το μοναδικό στήριγμα της εκείνη την ώρα ήταν το κοντάρι της σκούπας που τόσο μισούσε. Έσφιξε τα χέρια της με δύναμη, τόσο, που σχεδόν μάτωσε η παλάμη της από τα νύχια της. Πήρε μια βαθιά ανάσα, και ανέβηκε επάνω.

 Με το που έφτασε στην πόρτα, έπεσε πρόσωπο με πρόσωπο, με τον Πέδρο. Αυτός μόλις την αντίκρυσε γύρισε το κεφάλι, έκανε <<Τς τς τς>> και κατέβηκε τη σκάλα βρίζοντας στα ισπανικά.

 Η Φώφη μέτρησε το ταμείο της, και αναστέναξε βαθιά. Σαράντα ευρώ. Και οι τρεις μαζί βγήκαν από το μαγαζί και καληνυχτίστηκαν. Η Κωνσταντίνα και ο Πέδρο κίνησαν προς αντίθετες κατευθύνσεις για τα σπίτια τους. Η κυρία Φώφη έμεινε έξω από το κομμωτήριο, και άναψε ένα τσιγάρο. Κοίταζε τη φωτεινή επιγραφή <<Κομμώσεις-Χτενίσματα Φωφώ>> που τρεμόπαιζε, μέχρι που έσβησε τελείως.

 Άλλη μια συνηθισμένη ημέρα είχε φτάσει στο τέλος της, δίνοντας σειρά σε μια νύχτα που προμηνυόταν ιδιαίτερα ασυνήθιστη...

Συνεχίζεται....


Η φωτογραφία μου
you may say i'm a dreamer... but i'm not the only one... i hope some day you'll join us...